Η φιγούρα της είναι που τους τρομάζει

όσο ο ήλιος πέφτει, ο ορίζοντας ωχραίνει

κι εκείνη, εγκλωβισμένη σε ένα λιμάνι που αρνείται

την Ανατολή του

ρεμβάζει και στέλνει το βλέμμα ως το Κουσάντασι

 

Τρομάζουν με τους φόβους της. Το παιδί της

παίζει αμέριμνο παραδίπλα

κι εκείνο το φοβούνται, καθότι είναι αληθινό

επιβεβαιώνει την ύπαρξή της

 

Όσο παίρνει να βραδιάσει

ο γυρισμός στον τόπο που είναι μη

γίνεται πάλι αναπόδραστος

ο αέρας ψύχρανε

και το λιμάνι

η χιτζάμπ ανεμίζει, το παιδί ενδεχομένως να κρυώνει

θα το προστατέψει

επιστρέφοντας εκεί που δεν θ’ άντεχες να μείνεις ούτε μέρα

 

Οι κλούβες παρατεταγμένες

θα φυλάνε άλλη μια νύχτα το νησί

απ’ την Ανατολή και τις φιγούρες της

Αλλάχ, παιδί και μάνα

 

10/4/2017

Advertisements

Το σώμα βγάζει φωνή

υποδόρια συνομιλία κι άναρθρη

επέκταση εαυτού


η τσίγκινη σκεπή του γείτονα

βγάζει κι αυτή φωνή

τις νύχτες που ο αέρας στέλνει

πάνω της μανιωδώς

τα ξεραμένα κλαδιά της ελιάς

τριγμοί στο κενό ανάμεσα στα χέρια

ανάμεσα στα πόδια.

τριγμοί
{φωτογραφία Ε.Κ}

Ατόνισαν οι άμυνες του χειμώνα

οι μύες δεν σφίγγονται

μάθαμε να ντυνόμαστε, συνηθίσαμε

ποτέ γυμνοί κατάστηθα

δεν έχει πια φοβέρες

 

ίπταται η ψυχή μου κι ούτε

το πιστεύει

λιμάνι δεν άλλαξα

ανακατασκευή υπέστη

ειλικρινά

έχω καιρό να περπατήσω κατά ‘κει

να ελέγξω τις εργασίες

διστάζω, αλλά θα τολμήσω

λίγη τόλμη ανταπόδοση

στα σύντομα δειλινά με το επιβλητικό

πορτοκαλί και πορφυρό φως

ανταπόδοση για τους τρυφερούς νοτιάδες

που δεν περίμενα.

Την προσδοκία μου αναζητώ
το σημαινόμενο
την σχέση αιτίου – αιτιατού
στην ύπαρξή μου.

Να κάνω ακόμη μια βόλτα
να ανασάνω τον αέρα του
χειμώνα. Στα μέσα μου να πλημμυρίσει
το λεπτό, κι εγω λεπτό να γίνω.
Να κλείσω τα μάτια, να τα ανοίξω και ας με απασχολεί μονάχα
ο αέρας. Που δεν πιάνεται.

 

23754964_848569725303909_305191691831199754_n
Φωτογραφία: Εύη Κ.

καταφυγές

 

23772520_847376535423228_1907259777_n

 

 

Έφερες στο πρόσωπό μου μια σιγή σε νέο είδος.

Ο ρακένδυτος μεσήλικας, με το βρωμερό του
πουλόβερ και τις λιγοστές, άλουστες
λευκές τρίχες, βρίσκει εδώ, πλάι μου
μια καταφυγή.
Ένα ποτό και κουβέντες με τον εαυτό
ως Άλλο. Ο σκύλος του
δείχνει ακατανόητη συμπόνια.
Αμφότεροι άνευ δεσπότη.
Όλα για λίγη μουδιαστική
ζάλη!

Στο πρόσωπό μου έφερες μια νέα σιωπή, οριστική

σίγουρη για όσα διαδραματίζονται
στο μέσο της και διαμέσου της.
Αυτά τα εκνευριστικά ίσια μαλλιά είναι
το όριο του σχήματος
με την κεντρόφυγο δύναμη
να βρίσκεται στα κατηφορικά σου μάτια.

 

 

 

 

Φωτογραφία: Ε. Κ

Κάτσε

Κάτσε,

κάτσε όπου θες

αν με σκεφτείς, θα εμφανιστώ

ολόκληρη

στη δίπλα θέση

και πλάι πλάι, θα μοιραστούμε

δυο ωραίες κουβέντες ή μια ειρηνική

σιωπή.

Θα κάνουν την εμφάνισή τους κι άλλοι γύρω για να κάτσουν

και θα κάτσουν.

Τίποτα όμως, δεν αναιρεί τις κουβέντες και τη σιωπή μας.

(οι λέξεις σε μια σειρά, οι θέσεις σε μια ευθεία)

2017-02-15 06.19.39 2.jpg

Φωτογραφία/Ε. Καραγιώργη

_Αθήνα

αλληλεπίδραση

Είχε καιρό η στάθμη της θάλασσας να ανέβει

φουσκωμένη και σε αναταραχή, μου έγλειφε τις πατούσες

ανταπέδωσα

γυρνώντας σπίτι, γευόμουν ακόμα την αλμύρα.