δυο αυτοαποκρίσεις στο ίδιο ερώτημα

 

Που χάθηκες;

Δεν γράφεις πια;

 

 

αυτοαπόκριση στο τεφτέρι μου_23.05.2019

 

Απομείναμε λίγοι σ’ αυτή την πόλη

κι όσοι ξωμείναμε ούτε καταλάβαμε

αν το θέλαμε

αφυδατωμένοι από την έτσι κι αλλιώς

αμφιθυμία των καιρών

διψάμε πιο πολύ όσο μπαίνει δειλά το καλοκαίρι

λειψυδρία λέξεων μιας μακροπερίοδης σεζόν

αφιερωμένης

στην ενεργητική καθίζηση

 

και να πως

η στοχοπροσήλωση, ο ευγενής συμβιβασμός

χάριν μονογαμίας για το πεδίο, αποστερεί

από τη δίψα των λέξεων

την επιβιωτική αίσθησή της.

 

 

νοηματικές συνέχειες_12.06.2019

 

Απόγευμα καλοκαιριού των πρώτων εμφανίσεων

οι εποχές μου φαίνεται δεν απαντούν σε νοήματα

δίχως να σε τοποθετήσεις

που υπήρξες πέρυσι

το φέτος που σε βρίσκει

 

Πήγα και κουρεύτηκα για να ελαφρύνω τον σβέρκο από τον βαρύ χειμώνα

ή σωστότερα, από την παρελθούσα άνοιξη

που ήταν πληγή κι απώλεια.

Σ’ αυτό το συνοικιακό κομμωτήριο πάντα αποτυγχάνουν αισθητικά και με κάνουν σαν κατσίκι, αλλά συμπαθώ τις κυρίες του προσωπικού.

Εκεί λοιπόν κουρεύεται όλη η γειτονιά. Κυρίες για ένα μεζ, πατεράδες που φέρνουν γιους και κόρες για την απαραίτητη εκκαθάριση.

Τα αγόρια για μια ξούρα, κι ύστερα πυρετώδεις προσπάθειες να πείσουν τη μικρή να αποχωριστεί την όμορφη αλογοουρά της. Ολόκληρη προπαγάνδα και ψευτιές περί μόδας που πέρασε. Η ψείρα όμως είναι ο εχθρός.

Την τελευταία αυτή φορά πήρα θέση. «Με ένα κοντό καρέ θα είναι εξίσου όμορφη και δροσερή». Ενδεχομένως να τους το χάλασα, αλλά πρέπει να δίνουμε χώρο στα παιδιά και να λέμε την αλήθεια για τις προθέσεις μας. Αλλιώς καταντά βιοπολιτική. Κι ύστερα, άμα μεγαλώσουν, θα αναθέτουν παραπέρα τον έλεγχο επί των σωμάτων τους.

Αυτό το ζεστό απόγευμα πριν τη νυχτερινή μου βάρδια, αδυνατώ να γράψω κάτι μεγαλύτερο, να γράψω με στόμφο περί ιδεών. Δεν υπάρχει μέσα μου τίποτε μεγαλόσχημο πέρα απ’ το κάθε τι τριγύρω.

Advertisements

 

Η φιγούρα της είναι που τους τρομάζει

όσο ο ήλιος πέφτει, ο ορίζοντας ωχραίνει

κι εκείνη, εγκλωβισμένη σε ένα λιμάνι που αρνείται

την Ανατολή του

ρεμβάζει και στέλνει το βλέμμα ως το Κουσάντασι

 

Τρομάζουν με τους φόβους της. Το παιδί της

παίζει αμέριμνο παραδίπλα

κι εκείνο το φοβούνται, καθότι είναι αληθινό

επιβεβαιώνει την ύπαρξή της

 

Όσο παίρνει να βραδιάσει

ο γυρισμός στον τόπο που είναι μη

γίνεται πάλι αναπόδραστος

ο αέρας ψύχρανε

και το λιμάνι

η χιτζάμπ ανεμίζει, το παιδί ενδεχομένως να κρυώνει

θα το προστατέψει

επιστρέφοντας εκεί που δεν θ’ άντεχες να μείνεις ούτε μέρα

 

Οι κλούβες παρατεταγμένες

θα φυλάνε άλλη μια νύχτα το νησί

απ’ την Ανατολή και τις φιγούρες της

Αλλάχ, παιδί και μάνα

 

10/4/2017

Το σώμα βγάζει φωνή

υποδόρια συνομιλία κι άναρθρη

επέκταση εαυτού


η τσίγκινη σκεπή του γείτονα

βγάζει κι αυτή φωνή

τις νύχτες που ο αέρας στέλνει

πάνω της μανιωδώς

τα ξεραμένα κλαδιά της ελιάς

τριγμοί στο κενό ανάμεσα στα χέρια

ανάμεσα στα πόδια.

τριγμοί
{φωτογραφία Ε.Κ}

Ατόνισαν οι άμυνες του χειμώνα

οι μύες δεν σφίγγονται

μάθαμε να ντυνόμαστε, συνηθίσαμε

ποτέ γυμνοί κατάστηθα

δεν έχει πια φοβέρες

 

ίπταται η ψυχή μου κι ούτε

το πιστεύει

λιμάνι δεν άλλαξα

ανακατασκευή υπέστη

ειλικρινά

έχω καιρό να περπατήσω κατά ‘κει

να ελέγξω τις εργασίες

διστάζω, αλλά θα τολμήσω

λίγη τόλμη ανταπόδοση

στα σύντομα δειλινά με το επιβλητικό

πορτοκαλί και πορφυρό φως

ανταπόδοση για τους τρυφερούς νοτιάδες

που δεν περίμενα.

Την προσδοκία μου αναζητώ
το σημαινόμενο
την σχέση αιτίου – αιτιατού
στην ύπαρξή μου.

Να κάνω ακόμη μια βόλτα
να ανασάνω τον αέρα του
χειμώνα. Στα μέσα μου να πλημμυρίσει
το λεπτό, κι εγω λεπτό να γίνω.
Να κλείσω τα μάτια, να τα ανοίξω και ας με απασχολεί μονάχα
ο αέρας. Που δεν πιάνεται.

 

23754964_848569725303909_305191691831199754_n
Φωτογραφία: Εύη Κ.

καταφυγές

 

23772520_847376535423228_1907259777_n

 

 

Έφερες στο πρόσωπό μου μια σιγή σε νέο είδος.

Ο ρακένδυτος μεσήλικας, με το βρωμερό του
πουλόβερ και τις λιγοστές, άλουστες
λευκές τρίχες, βρίσκει εδώ, πλάι μου
μια καταφυγή.
Ένα ποτό και κουβέντες με τον εαυτό
ως Άλλο. Ο σκύλος του
δείχνει ακατανόητη συμπόνια.
Αμφότεροι άνευ δεσπότη.
Όλα για λίγη μουδιαστική
ζάλη!

Στο πρόσωπό μου έφερες μια νέα σιωπή, οριστική

σίγουρη για όσα διαδραματίζονται
στο μέσο της και διαμέσου της.
Αυτά τα εκνευριστικά ίσια μαλλιά είναι
το όριο του σχήματος
με την κεντρόφυγο δύναμη
να βρίσκεται στα κατηφορικά σου μάτια.

 

 

 

 

Φωτογραφία: Ε. Κ

Κάτσε

Κάτσε,

κάτσε όπου θες

αν με σκεφτείς, θα εμφανιστώ

ολόκληρη

στη δίπλα θέση

και πλάι πλάι, θα μοιραστούμε

δυο ωραίες κουβέντες ή μια ειρηνική

σιωπή.

Θα κάνουν την εμφάνισή τους κι άλλοι γύρω για να κάτσουν

και θα κάτσουν.

Τίποτα όμως, δεν αναιρεί τις κουβέντες και τη σιωπή μας.

(οι λέξεις σε μια σειρά, οι θέσεις σε μια ευθεία)

2017-02-15 06.19.39 2.jpg

Φωτογραφία/Ε. Καραγιώργη

_Αθήνα