σκέψεις ένα μεσημέρι

Θα ήθελα να μπορώ να γράψω και να λυτρωθώ

με μιας, με μια αναπνοή βαθιά

ένα ποίημα μεγάλο, επίμηκες

όπως ο ήλιος που ρίχνεται τώρα απ’ το παράθυρο

κι απλώνεται με θράσος πάνω στο κρεβάτι μου

φωτίζοντας, σχεδόν καίγοντας, τον συλλογικό του Χιόνη

τη φωνή της σιωπής

αχ και να έγραφα το σωτήριο, ένα

λέξη τη λέξη να σώζομαι

να μυρίζει το χαρτί ελευθερία, εξύψωση

ελαφριά κατά το ανέβασμα

μικρό λουλούδι της άνοιξης συνεπαρμένο απ’ τον αέρα

Όμως δεν ελπίζω πολύ

ξέρω ότι κάθε φορά

πρέπει να γίνει από την αρχή

με στήθος που πεταρίζει

φτάνω στο σημείο αποκάλυψης

κυκλικά, γραμμικά και διακλαδωτά

πάνω, κάτω κι εκατέρωθεν

οι λέξεις με πονάνε πριν ξεμυτίσουν

το υποκείμενο θα ανυψωθεί

μόνο για μια στιγμή

μια στιγμή διατρητότητας

ψάθινο καπέλο σε όμορφο κεφάλι

10.05.2021

Μυτ.

Φωτογραφία: Εύη Καραγιώργη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s