δυο αυτοαποκρίσεις στο ίδιο ερώτημα

 

Που χάθηκες;

Δεν γράφεις πια;

 

 

αυτοαπόκριση στο τεφτέρι μου_23.05.2019

 

Απομείναμε λίγοι σ’ αυτή την πόλη

κι όσοι ξωμείναμε ούτε καταλάβαμε

αν το θέλαμε

αφυδατωμένοι από την έτσι κι αλλιώς

αμφιθυμία των καιρών

διψάμε πιο πολύ όσο μπαίνει δειλά το καλοκαίρι

λειψυδρία λέξεων μιας μακροπερίοδης σεζόν

αφιερωμένης

στην ενεργητική καθίζηση

 

και να πως

η στοχοπροσήλωση, ο ευγενής συμβιβασμός

χάριν μονογαμίας για το πεδίο, αποστερεί

από τη δίψα των λέξεων

την επιβιωτική αίσθησή της.

 

 

νοηματικές συνέχειες_12.06.2019

 

Απόγευμα καλοκαιριού των πρώτων εμφανίσεων

οι εποχές μου φαίνεται δεν απαντούν σε νοήματα

δίχως να σε τοποθετήσεις

που υπήρξες πέρυσι

το φέτος που σε βρίσκει

 

Πήγα και κουρεύτηκα για να ελαφρύνω τον σβέρκο από τον βαρύ χειμώνα

ή σωστότερα, από την παρελθούσα άνοιξη

που ήταν πληγή κι απώλεια.

Σ’ αυτό το συνοικιακό κομμωτήριο πάντα αποτυγχάνουν αισθητικά και με κάνουν σαν κατσίκι, αλλά συμπαθώ τις κυρίες του προσωπικού.

Εκεί λοιπόν κουρεύεται όλη η γειτονιά. Κυρίες για ένα μεζ, πατεράδες που φέρνουν γιους και κόρες για την απαραίτητη εκκαθάριση.

Τα αγόρια για μια ξούρα, κι ύστερα πυρετώδεις προσπάθειες να πείσουν τη μικρή να αποχωριστεί την όμορφη αλογοουρά της. Ολόκληρη προπαγάνδα και ψευτιές περί μόδας που πέρασε. Η ψείρα όμως είναι ο εχθρός.

Την τελευταία αυτή φορά πήρα θέση. «Με ένα κοντό καρέ θα είναι εξίσου όμορφη και δροσερή». Ενδεχομένως να τους το χάλασα, αλλά πρέπει να δίνουμε χώρο στα παιδιά και να λέμε την αλήθεια για τις προθέσεις μας. Αλλιώς καταντά βιοπολιτική. Κι ύστερα, άμα μεγαλώσουν, θα αναθέτουν παραπέρα τον έλεγχο επί των σωμάτων τους.

Αυτό το ζεστό απόγευμα πριν τη νυχτερινή μου βάρδια, αδυνατώ να γράψω κάτι μεγαλύτερο, να γράψω με στόμφο περί ιδεών. Δεν υπάρχει μέσα μου τίποτε μεγαλόσχημο πέρα απ’ το κάθε τι τριγύρω.