Η φιγούρα της είναι που τους τρομάζει

όσο ο ήλιος πέφτει, ο ορίζοντας ωχραίνει

κι εκείνη, εγκλωβισμένη σε ένα λιμάνι που αρνείται

την Ανατολή του

ρεμβάζει και στέλνει το βλέμμα ως το Κουσάντασι

 

Τρομάζουν με τους φόβους της. Το παιδί της

παίζει αμέριμνο παραδίπλα

κι εκείνο το φοβούνται, καθότι είναι αληθινό

επιβεβαιώνει την ύπαρξή της

 

Όσο παίρνει να βραδιάσει

ο γυρισμός στον τόπο που είναι μη

γίνεται πάλι αναπόδραστος

ο αέρας ψύχρανε

και το λιμάνι

η χιτζάμπ ανεμίζει, το παιδί ενδεχομένως να κρυώνει

θα το προστατέψει

επιστρέφοντας εκεί που δεν θ’ άντεχες να μείνεις ούτε μέρα

 

Οι κλούβες παρατεταγμένες

θα φυλάνε άλλη μια νύχτα το νησί

απ’ την Ανατολή και τις φιγούρες της

Αλλάχ, παιδί και μάνα

 

10/4/2017

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s