για λίγο χώμα

238658f3058739c1c3834b8f1988861c

Πόσος καιρός ακόμα μ’ αυτή τη σκιά;

η μύτη είναι υγρή από το κρύο

είμαι στο δωμάτιο

που πολλές νύχτες, όπως αυτή η παγερή

μου είναι ανοίκειο, αλλά ότι έχω

σκεπάσματα, τοίχοι και σκέψεις


λοιπόν βαριέμαι

θλίβομαι

φοβάμαι

ότι συνήθισα τη συντροφιά μιας σκιάς

που αποδιώχνω βήμα το βήμα, χρόνια

μαξιλάρι η παραδοξολογία


φύγε κακιά σκιά

σκιά σε παρακαλώ, ήρθε η ώρα να αποχωρήσεις

σκιά σιχαίνομαι την παρέα σου

σκιά… έχουμε τελειώσει

είσαι στο κεφάλι μου. Εγώ το κουμαντάρω, να φύγεις


κι αυτή κάνει πως φεύγει

όμως πάντα γυρνάει και όλο και μοιάζει

με τέρας

σε τίποτα δε θυμίζει το σώμα που αντανακλούσε

αν υπήρξε και ποτέ

είναι του φόβου μονάχα τώρα

η αντανάκλαση


υ.γ Σε λίγο, η αυτοαναφορικότητα θα με συνθλίψει και τα γραφόμενα θα φανούν γελοία.  Όταν το χαμόγελο θα υπερκεράσει τις βαθύτατες σκέψεις και θα φτιάξω ένα τσάι για να χαλαρώσω και να κοιμηθώ. Δυο πλευρές, που αντιπαλεύουν. Αυτές είναι. Η επιφάνεια με το κατακάθι. Γι’ αυτό, σουρώνω καλά το τσάι μου. Όσο καλά μπορώ. Που ποτέ δεν αρκεί. Κατακάθομαι. Και μετά, δεν αντέχω τις μαλακίες μου, σου. Τόσο θέμα για λίγο χώμα.

9099622f0b1bc7147b307a30c678548c
A.T instant light_polaroid

πόσοι πολλοί

Μοναχιά μες το ισιάδι έπεσα

σου χει τύχει;

ίσιος δρόμος, Ιασωνίδου ανέβασμα

σκέψη συγκροτημένη

και πάρ’ την κάτω

κακοφτιαγμένα κράσπεδα

σαν μωρό

πεσμένη

μόνη

στο πεζοδρόμιο με μια βαριά τσάντα πλάτης

που χει έρθει στο κεφάλι

να τσούζουν τα χέρια

τα γόνατα

μισώ το ψέμα

και τι ωραία που πρέπει να με μαζέψω μόνη

κανείς δεν γέλασε με το πέσιμο

κανείς προς τα πίσω

κανείς μπροστά

μόνο εγώ

να κλαίω που πονάω και να με συνεφέρνω

αφού μόνο εμένα έχω

τη μάνα μου, την αδερφή μου

τη Λίνα, τη Τζούλια

την Κική, τον Αρσένη

τις μνήμες

κοίτα πόσοι πολλοί.

κάτι

15435674_10211091355467866_875365817_n

 

Τα γράμματα κακά, η φωτογραφία θολή. Το νόημα σαφές. Γραμμένο σε χρόνο παρελθοντικό, άγνωστο. Σήμερα, δεν είναι, πως αναιρώ την ισχύ του, αλλά να… ο ήλιος αντιμάχεται πεισματικά το κρύο. Σίγουρα ως το σούρουπο. Για να λέμε όλες τις παραδεδεγμένες αλήθειες.