μικρή πλατεία

 

Άδειοι οι δρόμοι, Σάββατο απόγευμα. Το καλοκαίρι μεσουράνιο.

Πλατεία Μανόλη Αναγνωστάκη. Μια στάση για ιδρωμένο τσιγάρο, εξιλέωση. Και κάνω την ανακουφιστική επίκληση.

Εκείνος, πάντα τόσο πρόθυμος να μου θυμίσει τις λέξεις του. Γνωρίζει ακόμα και την σειρά μου των αφιερώσεων και των κλυδωνισμών. «Ο Ουρανός», ύστερα «Θα ‘ρθει μια μέρα» και σήμερα σερβίρεται η σπουδαία, λιτή «Αφιέρωση», που μου την κάνω δώρο.

Άδειοι οι δρόμοι. Ένας παππάς μόνο φάνηκε απέναντι, κάτι να περιμένει.

Εγώ όχι.

Φτύσου, ξύσου μωρό μου! Πάταξε τη μαυρίλα.

 Ομοιοπαθητικά

είναι καλός οιωνός.