της κράμπας

 

Μεγάλωσες, σου είπε η Μαίρη, και είχε να σε δει πάνω από δυο χρόνια. Δαγκώνεις τα χείλη με μια δόση υπερηφάνειας, σα να πήρες επιβράβευση.

Γιατί δεν είναι μόνο η ρυτίδα, που πέταξες περιμετρικά των ματιών ή το άσπρο τσουλούφι στον κρόταφο. Είναι περισσότερο η εξάσκηση, που κάνεις στην παρατήρηση των ανθρώπων, των πρακτικών και των γλωσσών. Η συνεχής προστιθέμενη βιβλιογραφία, που κάθε φορά αλλάζει τα δεδομένα και το κεφάλαιο των συμπερασμάτων. Έχεις πάντα να γράφεις. Εντοπίζεις και τις σταθερές, που προκύπτουν θεμελιακά να συγκρατούν το οικοδόμημα της αρχικής σου υπόθεσης. Μια υπόθεση για την ύπαρξη.

Μια μεταμοντέρνα προσέγγιση της αποδόμησης, που αποκαλύπτει τις θέσεις, που ο καθένας καταλαμβάνει στο τρένο σου. Η γνώση, ότι ούτε εσύ το οδηγείς το σαράβαλο, ούτε κανένας εξ όσων συμπορεύεστε. Αν το ελπίζεις αυτό, πιθανώς θα πάθεις κράμπα.

Πληρώνεις εισιτήριο, όπως όλοι, και μερικές φορές ταξιδεύεις όρθιος στο μπαρ, μαζί με εκείνους, που δεν είχαν την πολυτέλεια να περιμένουν για επόμενα, μήπως βρουν να κάτσουν βολικά. Τους βιάζει μια ανάγκη ή μια διάθεση κοινωνικοποίησης και απενοχοποίησης του άβολου. Έχεις μόνο μία, αλλά σημαντική άνεση, να διαλέγεις τα δρομολόγια. Τι θες; Λάρισα, Αθήνα, Κατερίνη; Πιο πέρα; Αταξία, λαχτάρα, απογοήτευση, ενθουσιασμό ή κανένα λιμάνι; Βρες το και κατέβα. «Η αποβίβασή σας θα γίνει από την δεξιά πλευρά κατά την φορά της αμαξοστοιχίας». Ύστερα, θα επαναλάβεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s