σουρωτήρι

αποβάθρα
παρατηρητήριο

Σκέψεις, άσυλο αιτούσες

εκδιωγμένες, μα ασφαλείς, στη σφιχτή παλάμη

που εξαιρεί σαν σουρωτήρι, περιττές διαλεκτικές

περί καλού και κακού, αλήθειας και ψεύδους

γοητείας και απομάγευσης

και σωρούς άλλων κωφευόντων διπόλων.

 

Τις είδαν νωρίτερα, να ξαποσταίνουν

στην αποβάθρα, το σημείο, όπου γαληνεύει η χούφτα,

απ’ όταν ακόμα ήταν αδειανή από σκέψεις, όταν μόνη λειτουργία

είχε τα αθώα ακουμπίσματα ρεαλισμού.

Τις είδαν, λέει, να μοιράζονται παρατεταγμένες και σε αρμονία

με το σώμα ολόκληρο, την ωραιότερη σιωπή,

της οικειότητας.

 

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφία: Ε.Κ

01:27

 

126842_1_800

[Το έκθεμα.

Ήταν μια μέρα ζωντανό, θερμοκρασία 36,6. Ακομμάτιαστο εν κινήσει. Προτού γίνει καθηλωμένη σιδεριά μετά κάποιου συμβολισμού. Ήταν αδιαίρετο, καθώς, βαθιά και για χρόνο πολύ, πίστευε.]

 

 

Η Μαλβίνα έκανε μια συζήτηση το 1999 με την Ελένη Ξένου. Γούσταρα πολύ αυτό το σημείο, όπου μιλάει για κάτι αυταπάτες και για ένα σκύλο, που δεν δάγκωνε. Διάβασε:

Όλες σας οι μεγάλες αυταπάτες σας έχουνε εξαργυρώσει;

– Όχι, δεν με έχουν αποκαταστήσει οι αυταπάτες μου… H μεγαλύτερη αυταπάτη της ζωής μου ήτανε το ότι μπορεί ένας άνθρωπος να εξαπατάει και να αφήνεται να εξαπατηθεί κι αυτό να έχει μια αίγλη.

Δεν έχει καμία αίγλη;

– Aπολύτως. Aν αυτό είναι τέχνη, έχει ενδιαφέρον, αν είναι ζωή, έχει ασκήμια. Kατάλαβες; Για λέγε τώρα παρακάτω… Tι άλλο θες απ’ τη ζωή μου.

Tίποτα… Περιμένω την τιμωρία μου ως παραβάτης στην ιδιωτική σας περιοχή…

– Aυτό λέω να το αλλάξουμε τώρα.

Kαι να γράψουμε τι;

– Yπήρχε κάποιος που είχε ένα σκύλο μαλάκα, ο οποίος ποτέ δεν γάβγιζε και ποτέ δεν δάγκωνε. Oπότε στην ταμπέλα έγραψε: «Προσοχή σκύλος» κι από κάτω σαν υστερόγραφο για να εκφοβίσει, «Προσοχή είναι ύπουλος». Αυτό.