the gaze

12415820_527504497410435_1424410339_o

Αυτό το μπαλκόνι μετά τις 12 το μεσημέρι μένει ανήλιαγο. Ο ήλιος αλλάζει την κατεύθυνσή του. Τον βλέπεις, όμως, να γλύφει τις παρακάτω σκεπές. Και είναι Δεκέμβρης προχωρημένος. Με μια ζακέτα φλις, η ψύχρα είναι υποφερτή. Σχεδόν απολαυστικά γδέρνει τα μάγουλα.

Την ίδια ώρα, στο πίσω μπαλκόνι, το μικρό, η θέα της πόλης είναι ανεμπόδιστη, αποστομωτική. Μοιάζει ανενόχλητη, αν και έρμαιο των μετασχηματισμών. Προκαλεί αυτόματα την μεταστροφή του βέλους προς τον εαυτό. Ακριβώς, γιατί δίνει την αλήθεια στο πιάτο. Κοινωνός γίνεσαι. Της αλήθειας από τα ψηλά.

Τώρα, χαμηλότερα κοιτώντας, στα πλακάκια, κείτονται καμιά ντουζίνα ψόφιες μέλισσες και μπάμπουρες. Αυτά τα ζωντανά δεν αντέχουν το κρύο του Δεκέμβρη. Ακουμπάνε στα πόδια σου την κόκκινη γραμμή τους. Ευλαβικά τα μαζεύεις, προσφέροντας φόρο τιμής στην αυτοματοποιημένη αυτοχειρία τους, και τα πετάς στην σχάρα της αποχέτευσης. Για να πάρουν τον δρόμο τους.

Την επόμενη φορά, που θα ξαναβγείς εκεί πίσω, θα είναι για να τινάξεις το χαλί, που μήνες ωχριά από σκόνη και τρίχα. Όμως, το βλέμμα προς την πόλη είναι ασυγκράτητο και η παρατήρηση δεν σταματά ποτέ.

12415393_527506230743595_2060723878_o

Φωτογραφία: Ε.Κ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s