Στρατώνι

Επέστρεφα, που λες, από την Ιερισσό με το λεωφορείο. Δρομολόγιο μέσω Αρναίας. Ήταν καλοκαίρι, δύσκολο. Πρωί, γύρω στις 9. Μόνη στη διπλή θέση. Σκεφτόμουν, τι κρίμα, που έπρεπε να επιστρέψω στην δουλειά και δεν μπορούσα να μείνω λίγο ακόμα με τα παιδιά στο ελεύθερο.

Κρατούσα στο χέρι για παρέα ένα χαρισμένο ανθολόγιο με ποιήματα. Αυτό βρήκα σήμερα, που είναι χειμώνας πια, και θυμήθηκα την ιστορία. Τα 100 σημαντικότερα ελληνικά ποιήματα. Κλασικούρες είχε, που αγαπάς να ξαναδιαβάζεις. Αδιάσπαστη αγάπη, όχι σαν τις άλλες. Το είχα ξεφυλλίσει ήδη τα μεσημέρια, που προηγήθηκαν στην παραλία, αλλά χρειαζόμουν συντροφιά για τον δρόμο.

Θυμάμαι, ότι είχε έναν ήλιο πολύ συγκαταβατικό μαζί μου. Με έκαιγε από το τζάμι τόσο, όσο να με μαλακώνει. Μετά από κάθε ανάγνωση, έριχνα ματιές έξω, στην θάλασσα και τις πρασινάδες, που ζευγαρώνουν αγρίως τον Αύγουστο και προσπαθούσα να χτίσω στο μυαλό μου έναν μη τόπο, όπου οι λέξεις, όσα έβλεπα και η ζέστα του ήλιου, θα μου έδιναν την αναλγησία.

Φτάνω στον Καββαδία. Δεν θέλω να προσπεράσω τίποτα. Καββαδίες, Ρίτσους, Εγγονόπουλους, όλα. Καθώς διασχίζουμε την Ολυμπιάδα, στέκομαι στο Μαραμπού.

«Τὸ χέρι τρέμει… Ὁ πυρετός… Ξεχάστηκα πολύ,
ἀσάλευτο ἕνα Μαραμποὺ στὴν ὄχθη νὰ κοιτάζω.
Κι ἔτσι καθὼς ἐπίμονα κι ἐκεῖνο μὲ κοιτᾶ,
νομίζω πὼς στὴ μοναξιὰ καὶ στὴ βλακεία τοῦ μοιάζω …»

Επόμενη, η Φάτα Μοργκάνα. Σιγοτραγουδάω, μιμούμενη την Μαρίζα, ενώ σκουπίζω τον καφέ, που χύθηκε για άλλη μια φορά. Προσπαθώ να καταλάβω, που ακριβώς βρισκόμαστε. Το λεωφορείο κάνει στάση σε ένα παράξενα όμορφο ψαροχώρι, παλιό λιμάνι με παρατημένα εμπορικά. Πρώτη φορά έρχομαι. Τι πράγμα κι αυτά τα λιμανάκια! Αδρός έρωτας. Ψάχνω ταμπέλες, τίποτα. Του πάει πολύ το πρωινό φως, μες την απλότητά του, κι αυτά τα καράβια προσθέτουν μια αίσθηση βαριά με την σκουριά τους. Βαριά ως σημαντική. Εντοπίζω με το μάτι το δημοτικό σχολείο. Είμαι στο Στρατώνι. Δημοτικό Σχολείο Στρατωνίου. Ευτυχία, ευτυχία, ευτυχία. Γυρίζω να ξαναδιαβάσω την έκτη στροφή για να βεβαιωθώ.

«Σκουριά πολύχρωμη στις μίνες του Σινά.

Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι…»

Μόλις συναντήθηκα μαζί του. Κατάλαβες, που βρέθηκα;

Στην αναλγησία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s