βλέπω, κοιτώ

Αναζητώντας την ολότητα

μέσα από τα ίχνη της διάσπασης

πιλοτικό πρόγραμμα επανεφεύρεσης

του εαυτού που κομματιάστηκε, εντριφώ

φθινοπωριάτικα στην διαχείριση της μονάδας μου

αποδελτιώνοντας μια βιβλιογραφία βιωματική.

Αντιφατικά,

τείνω να παραβλέπω. Το μπουκέτο με τις άσπρες τρίχες

τις άφθες στην γλώσσα που ξεπήδησαν

μετά το πέρας της προβολής του Silvered Water. Σπυριάρα η

πραγματικότητα.

Παραβλέπω τα ηλίθια σχόλια κατά την διάρκεια του μαθήματος – τι

κάνω εγώ εδώ; δεν γουστάρω κανέναν –

Ενίοτε, η ματιά γίνεται και ξύλινη, δεν το γνώριζα

κοίτα πόσο σοβάρεψα

βρήκα τρόπο να βλέπω, χωρίς να κοιτάζω, ότι με ενοχλεί

το ανεξέλεγκτο των παλμών, φίλε μου, όμως, δεν παραβλέπεται.

Τον παρέσυρε κάτω από τις ρόδες του, κι εγώ στεκόμουν εκεί

το ανεξέλεγκτο των παλμών, θα το λύσω με λίγο κονιάκ.

Οι μεγάλες τζαμαρίες στο πίσω μέρος του κτιρίου της σχολής

χαρίζουν μια θέα υψηλής αισθητικής, υγρή και μουντή ή φωτεινή, δεν

έχει σημασία. Αυτή η θάλασσα.

Τα εμπορικά πλοία πάνω της, μοιάζουν φθαρμένα και ψευδώς στατικά,

κι εγώ τα χαζεύω για να ξεχνάω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s