πλαγίως

και σου ‘λεγα, στο είχα πει

θα φύγεις

προφήτης

ήσουν γυρισμένη προφίλ, θυμάμαι τον ιδρώτα στα μουστάκια και τη φύτρα κάγκελο

έφτασε εκείνο το πρώτο βλέμμα το πλαγιαστό

για να γνωρίζω το τέλος

το φευγιό, το πέταγμα

από μένα που μια μέρα για κλουβί με πέρασες

η ματιά αποστράφηκε

κι έγινα κλουβί

έφτασε μια περπατησιά να δω

για να ξέρω την απόσταση, που κρατούν τα πόδια σου από το έδαφος

μα, πως πας έτσι;

δεν ξες, ότι προδίδεσαι;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s