Πρατήριο άρτου

«Γιάννη, κι ένα ψωμί να πάρουμε», του φωνάζει, κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, προσπαθώντας να υψώσει λιγάκι τον τόνο με την γέρικη φωνή της, που είναι ποτισμένη, μουλιασμένη τρυφεράδα. Την ακούς στην λέξη «Γιάννη» και στην λέξη «ψωμί». Γιατί ο Γιάννης είναι το ψωμί της. Και οι δυο τους μαζί αναδύουν μυρωδιά από πρατήριο άρτου, όταν βάζει μπρος τις μηχανές στις 5 το πρωί. Πρώτη και τελευταία ύλη. Ζυμάρι.

Την κοίταξα με βλέμμα σαστισμένο από την ακαριαία δύναμη των σκέψεων, που μου φύτρωσε. Μετά, της χαμογέλασα για να μη την τρομάξω, κι αυτή προχώρησε να βρει τον Γιάννη της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s